Over mij

 

Wie ik ben en wat ik heb gedaan kun je hier vinden. Niet geheel onbelangrijk is ook wat  mij gedreven heeft om de hulp te gaan geven aan de Roemenen.

Ik ben Ineke de Groen, Geboren te Dordrecht.

Na een mislukte ULO carrière,  ben ik in 1968 de MBO opleiding bejaardehelpende gaan doen in Zoetermeer. Nadat ik dat diploma had behaald,  ben ik weer verhuisd naar mijn  geboorte stad Dordrecht en ben daar de opleiding ziekenverzorgende gaan doen bij demente bejaarden. Het heet tegenwoordig allemaal anders maar mijn medische achtergrond helpt me nu wel in het goed doen van mijn werk hier in Roemenië. Het geeft mij kracht en geduld en dat laatste is heel belangrijk.

Na  mijn trouwen in 1972 zijn mijn man en ik een Landbouwmechanisatiebedrijf gestart.   Mijn man deed de technische studies  gelijk met mij. Ik deed de studies bedrijfsbeheer, management, 3 jaar rechten en heb mijn propedeuse gedaan. Dit bedrijf hebben we 25 jaar gehad. We kregen in die tijd drie kinderen.  In 1987 bouwden we een nieuw bedrijf  in Loenen a/d Vecht en trokken daar  ook hetzelde jaar in. Op 1 december 1989 brak in Roemenië de Revolutie uit. Ik werd gelijk gegrepen door alles wat ik zag en werd lid van stichting “Vrienden van Dumbrâveni”.  Cor en Ria Stroomer waren daarvan  één van de motiverende krachten.   De stichting organiseerde tien jaar lang transporten en ik was daar ook actief in. Ons bedrijf was één  van de lokaties waar mensen hun paketten voor het transport konden inleveren.  Op de tweede etage van de winkel hadden we allemaal stellages  om de kleding die we via stukjes in de VAR (plaatselijk weekblad) kregen alvast uit te zoeken .  Deze kleding kregen van mensen uit onze omgeving, die haalde ik op en daar maakten we pakketten van voor arme mensen en voor ouderen die geen familie meer hadden. In 1996 kreeg mijn man vier hartinfarcten in één week te verwerken en moest het rustiger aan doen. Hij was in de tijd erna veel in Roemenië om zijn humanitaire bedrijfje te begeleiden en ik beheerde de firma in Nederland. Dat werd in 1999 voor mij teveel en moesten we ons bedrijf en woning verkopen. We zijn toen naar een huurwoning in Breukelen verhuisd en een maand later naar Roemenië. We hielden wel onze woning aan en daar woonden onze kinderen, die al volwassen waren. Ook mijn man verbleef daar nog vaak maar ik was meer in Roemenië.

Mijn gezondheid was daar ook door de heuvels en de schone , drogere lucht veel beter en kon zelfs weer fietsen en trappen lopen. Het was wel even wennen om geheel tussen de Roemenen te wonen want als ik aan het witten was in huis en iets meer nodig had, ging ik gewoon in mijn werkkloffie naar de winkel op mijn klompen. De mensen hier keken me aan alsof ze water zagen branden want! hier kleed je je om in  “nette kleren”  als je het dorp in gaat.  Mijn werkbroek zag er dus niet uit en iedereen kon zien welke kleuren mijn huis kregen want een werkbroek is een werkbroek en daar veeg je je handen aan af.

 

De foto hierboven is genomen in 2008 toen we aan iedereen bonnetjes vroegen voor gratis pakketten en dat kregen we ook. (Heb dat vier jaar gedaan)  Ik had het kostuum Nationale Romania geleend van mijn buurvrouw  in Roemenië en stond gewoon 3 zaterdagen van 8.00 tot 18.00 naast de Super de Boer in Breukelen om bonnetjes te vragen. Bracht ruim  € 6000,-  op.  Mijn man liep de hele dag de pakketten met een steekwagen naar onze flat te brengen want we woonde vlak naast het winkelcentrum. De pakketten kwamen allemaal eerst in de kelder en werden dan naar onze slaapkamer in de flat gebracht waar het gesorteerd werd. Dingen zoals chips en andere  beperkt  houdbare artikelen gingen  al gelijk naar goede doelen in NL en daarna  de rest definitief ingepakt en weer naar de kelder. Daarna met de de eerste rit weer in ons busje naar Roemenië.  Daar weer uitgepakt, gesorteerd op bruikbaarheid en artikelen die voor arme mensen niet bruikbaar waren  (wat doe je met wc eend zonder toilet ???) verkocht aan de rijken en daar kochten wij weer olie en meel van. Onze zoon heeft vandaag deze foto geplaatst en we hebben er samen erg hard om moeten lachen. Zo zie je je moeder niet echt graag. Op mijn vraag of hij zich voor me schaamde zei hij:  “Af en toe wel maar voor deze foto  niet want ik weet waar u dat voor doet”. Ik schaam mij er ook niet voor hoor want  € 6000  is een hoop geld en we hebben daar meer dan 400 pakketten voor kunnen kopen en nog veel meer andere dingen.  Jammer dat dat initiatief !!!! niet door iemand anders is overgenomen voor ons. Ik was met zo”n actie toch wel acht weken bezig, naast mijn gewone werk (26 uur per week) als ziekeverzorgende  (later als Nanny),  secretaris van het wijkcommite  Breukelen-Noord  en begeleiding van nieuwe Medelanders die onder de pardonregeling een verblijfsvergunning hadden gekregen (Vreemdelingen Hulp). Het hele huis stond dan vol met de pakketten. Ook kwamen mensen spontaan dozen kaarsen, zakken vol zeep, kleren, linnengoed, wol e.d. brengen. Ik begrijp wel dat mensen huiverig zijn om zoiets van je over te nemen. We hebben het al die jaren met liefde gedaan.

In 2010 hebben we de flat opgezegd en zijn definitief naar Roemenië vertrokken en in 2013 officieel geëmigreerd.

Het is nu 2015, dit is mijn plek en dit is mijn werk. Iedere dag ga ik met plezier weer aan de slag. Onze kinderen kunnen het soms niet begrijpen. We zijn bestolen, bedrogen, belogen, gepest maar we kregen er ook andere dingen voor terug zoals liefde, geduld, verdraagzaamheid, coulance , begrip maar mijn motto is…. nu anno 2015  Ik ben wel goed maar niet meer gek. Onze  zoon helpt ons nog steeds, ook nu met deze website. Wat kan je meer verlangen van een kind?

We krijgen ook vaak visite uit NL. Gelukkig hebben we een groot huis en voldoende logeergelegenheid. Mooie zomers en genoeg te ontdekken in deze mooie streek.

Meer info volgt…