Welkom

Op 1 december 1989 brak in Roemenië de revolutie uit en ik werd gelijk gegrepen door de barre omstandigheden die daar aan het licht kwamen. Niets kon mij nog weerhouden om dat volk te gaan helpen. Nu, ruim 22 jaar later, heerst er nog steeds veel armoede in het land.

In Augustus 1992 ging ik voor het eerst naar mijn  “geadopteerde” familie. ik reisde niet alleen maar met een groep die humanitaire hulptransporten verzorgde richting Dumbrăveni

veni, de plaats waar de familie Somesan woont. De familie Somesan bestaat uit vader, moeder en vier kinderen. Dit is in Roemenië redelijk standaard. Het klikte meteen en in 1993 ging ik voor het eerst met mijn man en dochter alleen met de auto naar Roemenië toe. Dit was een hele  bijzondere ervaring in ons leven. We stonden 10 uur in de rij om door gelaten te worden bij de Roemeense grens en mijn man Henny zei:  “Ik ga hier nooit meer naar toe”. Ik ben blij dat hij dit vlak na de grens alweer vergeten was.

Mijn man was ook gelijk geïnspireerd door het land want er stonden allemaal agrarische voertuigen en landbouwmachines kapot op straat en zijn vingers gingen tintelen. Zo hadden we dus alle twee onze richting gevonden ik de humanitaire en hij de technische kant van hulpverlening.

We gingen alle twee op Roemeense les en omdat ik er regelmatig kwam,  ging dat al snel goed. In 1994 startte mijn man een humanitair bedrijfje met een paar trekkers en landbouwmachines. Henny kocht kapotte en oude trekkers en werktuigen om ze op te knappen en vervolgens daarheen te brengen.  Wij haalden daarvoor ook onze geadopteerde pleegzoon uit Roemenië naar Nederland om onder leiding van mijn man de traktoren te repareren en op te knappen want dan wist hij ook daar hoe hij problemen kon oplossen.  Dit betaalden wij allemaal privé.

Ik hield zolderverkopen wat inhield dat ik alles wat wij niet meer nodig hadden of niet meer verkoopbaar was, wat geschonken was door mensen uit uit onze omgeving die niet naar Roemenië konden omdat ze daar niet functioneel  zouden zijn.  Wat doe je met een wc-borstel als je alleen maar een kakdoos hebt?   Hebben jullie enig idee hoeveel niet gebruikte dingen in jullie eigen huis hebben liggen?  Hallo!!!  Ik hoef ze echt niet te hebben hoor want ik weet niet hoe ik ze naar Roemenie moet vervoeren.

Onze kinderen deden dingen weg en ook die werden vrijwillig bij de zolderverkoop gedaan. Af en toe denk ik nog wel eens aan die tijd dat onze kinderen best wel veel hebben moeten inleveren aan aandacht en financiële beperkingen voor ons humanitaire werk. We gingen ook niet meer op wintersport want je moet keuzes maken.  Ze waren er niet altijd blij mee maar hielpen wel actief mee.

Ik was heel actief met de Stichting “Vrienden van Dumbrâveni” uit Noordwijk en die Stichting deed jarenlang (1991 – 1999) hulptransporten van “familie uit NL naar familie in RO”. Helaas bestaat deze stichting niet meer.  De Stichting heeft in die tijd wel heel veel goed werk gedaan voor een heleboel Roemeense families.

Inmiddels zit ik niet meer bij een stichting of vereniging, maar ik blijf nog steeds gemotiveerd om de mensen hier te helpen.  Mijn geloof is toch mijn drijfveer maar ik verkondig geen evangelie (ga wel enorme discussies aan met de bijbel in mijn handen)  want ik werk humanitair en maak absoluut geen verschil in kleur of religie, arm of rijk want ook rijke mensen kunnen problemen hebben.  Maar wat zeg je met de bijbel in je handen als mensen echt honger hebben?

Iemand heeft me 1999 gevraagd “waarom doe je dit allemaal voor de Roemenen?”. Mijn antwoord was omdat de Roemenen erg arm zijn en hulp nodig hebben en dat ze in hun eigen land moeten blijven.  Zij horen daar en moeten hun eigen land opbouwen net als de Nederlanders na de oorlog. Het  is nu duidelijk dat dat niet is gelukt want heel veel mensen hier in Roemenië keren hun land nu de rug toe om in andere landen meer geld te verdienen. Dat is heel erg. Ik neem het hen niet kwalijk want het politieke klimaat is erg zwak en het zijn bijna allemaal zakkenvullers, een dokter of specialist die 12 uur per dag werkt,  krijgt hier ongeveer  € 400  per maand, terwijl iemand uit het parlement voor een paar uur slapen per dag in het parlement  € 10.000 per maand krijgt!  Ook hebben ze vaak  drie of meer firma’s  waar ze veel  geld mee verdienen omdat ze weten waar het te halen valt. Dit is niet eerlijk omdat op deze manier de rijken, steeds rijker worden en de armen… die schieten hier helemaal niets mee op. Het is ook dezelfde politiek die ontkent dat er armoede is. Dat komt ze namelijk beter uit. Daarom proberen ze dat gedeelte zo goed mogelijk te verstoppen. Maar wie goed gaat kijken in Roemenië zal merken dat er nog veel aan schort.  Dat wij het in Nederland heel goed hebben , zelfs de armsten want die kunnen nog naar de voedselbank en kledinghallen.

Daarom heeft onze zoon deze webpagina voor mij gemaakt zodat ik jullie kan laten zien hoe het hier gaat en hoe ik een heleboel mensen kan helpen door sponsering vanuit Nederland.